Lenie, 28 september 2009
Bolivia Sucre

Tropisch Santa Cruz

Als ik in de hitte van de busterminal in Santa Cruz wacht tot mijn bus vertrekt kan ik nog niet vermoeden dat ik een paar uur later bibberend van de kou naar een dikke deken verlang. Mijn bezoek aan Santa Cruz zit er weer op en ik neem de nachtbus naar Cochabamba waar maandagmiddag voorlopig mijn laatste interview gepland staat. Hoewel ik beter had moeten weten stap ik de bus in met alleen een dun vestje en mijn slippers. In het begin is dat geen enkel problem; het is héét in Santa Cruz. Een paar uur later is de temperatuur echter zover gedaald dat mijn voeten in ijs zijn veranderd en mijn adem nog net geen dampwolkjes vormt.

Om een beetje op te warmen denk ik terug aan de afgelopen dagen in de grootste stad van Bolivia. Dinsdagmorgen kwam ik aan bij het project Operation Restoration, onderdeel van Jeugd met een Opdracht. Daar ontmoette ik een Nederlandse vrijwilligster en met haar heb ik een paar dagen meegelopen. Het project richt zich op de vele straatjongeren die in de droge kanalen van Santa Cruz leven. De meesten zijn verslaafd aan lijmsnuiven, drugs of alcohol en ze betalen dit door te stelen of zichzelf te prostitueren. Operation Restoration biedt de jongeren een kans van de straat af te komen en een ´normaal´ leven op te bouwen. Het behoeft geen betoog dat de situatie van deze jongeren schrijnend is. Uiteraard is over dit bezoek nog veel meer te vertellen, maar dat hoop ik in een ander, ´écht´ artikel te doen.

Zaterdagmorgen besluit ik de dierentuin te bezoeken. Ik heb geen tijd om een échte jungletour te maken dus besluit ik daar maar wat dieren te gaan bekijken. Volgens de website opent deze om acht uur ´s morgens haar deuren, dus ik sta netjes om half negen voor het loket om een kaartje te kopen. Echter, nu blijkt dat ik pas vanaf négen uur een kaartje kan kopen. Dus om half tien gaat het loket open en loop ik naar binnen. Het eerste wat met opvalt zijn de dieren die náást hun hokken lopen. En dan bedoel ik inderdaad aan de búitenkant. Het betreft gelukkig alleen redelijk onschuldige dieren; apen, een luiaard en een ander beestje dat op een konijn lijkt. Na anderhalf uur wandel ik weer naar buiten terwijl de kaartjesverkoper me verbaasd aankijkt; ´Ben je nu al klaar?´ ´Ja, ik ben gewoon snel´, zeg ik.

Een half uur buiten de stad vind ik een totaal andere wereld. Hier ligt het Biocentrum Guëmbé, een soort resort met een vlindertuin en ´natuurzwembaden´ met kristalhelder water. Rond de zwembaden staan palmbomen en dit in combinatie met de perfect wolkenloze lucht maken dat Guëmbé aanvoelt als een klein paradijsje. De bezoekers zijn niet de gewone Bolivianen, omdat de entrée voor de meesten onbetaalbaar is; voor een ticket betaal je zeventig Bolivianos, zo´n 7 euro. De upper class komt hier in het weekend om te ontspannen en even weg te zijn uit de tropische, gekke drukte van de stad.

De bedoeling was dat ik in Guëmbé mijn interview voor maandag zou voorbereiden, maar dat komt er niet van. Zodoende zit ik zondagmiddag op het centrale plein in Santa Cruz mijn interviewvragen te bedenken en in het Spaans te vertalen. Dit wordt mijn eerste interview in het Spaans, dus een beetje spannend is het wel. Het central plein van Santa Cruz, en eigenlijk van alle steden die ik bezocht heb, is een heerlijke plaats om te zitten. Uiteraard zijn er de palmbomen rondom het plein en het standbeeld van een erg belangrijk persoon in het midden. Rond het plein staan vaak witte, koloniale gebouwen die samen met de blauwe lucht een mediterraan gevoel geven. Hier komt de inspiratie je vanzelf tegemoet en dat is goed als je artikelen moet schrijven en vragen moet bedenken.

Opeens wordt door de bus geroepen dat we in Cochabamba zijn. Blijkbaar ben ik al bibberend toch in slaap gevallen. Het is half zes in de morgen en ik herken inderdaad de busterminal van Cochabamba. Ik breng mijn backpack naar de bagagebewaarplaats omdat ik dezelfde nacht de bus neem naar La Paz en loop daarna naar mijn favoriete plaats om te ontbijten; de markt. Hoewel ik vaak gehoord en gelezen heb dat je geen eten moet kopen op straat of op markten heb ik op een dag besloten dit toch maar eens te proberen. Ik ben hier vier maanden en ik kan niet dagelijks van Dumbo leven (de Boliviaanse McDonalds, als het ware). Tot nu toe is dat altijd goed gegaan. Zodoende heb ik net mijn yoghurt met vers fruit op en waarschijnlijk lunch ik vanmiddag met pique a la macho, een typisch Boliviaans gerecht.
Eerst ga ik een deken kopen voor vannacht; in La Paz is het echt koud.

Verras Lenie in Bolivia met een belletje via HalloBuitenland.nl